U susret 93. dodjeli Oskara – nominacije i očekivanja

Autor: Marko Macanović

 

Bizarno stanje Holivuda tokom pandemije

 

Prošle godine imali smo priliku vidjeti nesvakidašnju situaciju u svjetskoj, ali možda najviše osjetno u američkoj filmskoj industriji. Nakon proglašenja svjetske pandemije, holivudski giganti, primorani su da obustave, makar privremeno, radove na desetinama ili stotinama filmova koje su filmofili i posjetioci bioskopa željno iščekivali. Pa su tako giganti i blokbasteri koju su trebali da osvoje 2020. godinu, kao što se desilo sa, Godzilla vs. Kong, A quiet place part II, ili čitavom postavom Marvelovih filmova, pomjereni za narednu godinu (ili su pronašli neka drugačija rješenja, više o tome kasnije), a njihovo mjesto su zauzeli manji, indi filmovi, nezavisnih ili niže-budžetnih studija. Tako možemo samo nagađati kako bi izgledala ovogodišnja postava nominacija koja se održala prije nekoliko dana, da je, recimo krajem prošle godine platna bioskopa vidjela, sada već mitska, adaptacija Dine u režiji Deni Vilenuva (Denis Villeneuve).

I sada, kada imamo potpuni pregled kandidata za (sada već upitnu) najprestižniju nagradu u svijetu filmske umjetnosti, možemo zaključiti da svjedočimo istorijskim i bizarnim Oskarima. Ograničen rad bioskopa širom svijeta doveo je u pitanje teze sa praistorije filma, tadašnje vizije Tomasa Edisona (Thomas Edison) i braće Lumijer (Auguste iLouis Lumière) , čije su se ideje o tome šta zapravo jeste film i kako ga je najbolje iskusiti, strogo kosile. Edisonova vizija predstavljala je subjektivno filmsko iskustvo, gdje bi gledalac koristio svojih nekoliko centi da samostalno pogleda film na Kinetoskopu. Kako istorija kaže, u posljednjih stotinjak godina, ipak je vizija braće Lumijer ta koja je bila pobjednička i koja je u današnjoj svakodnevnici normalna. Ona je predstavljala upravo to što nam je pandemija (nadamo se) privremeno oduzela – kolektivno gledanje filma uz pomoć projektora i na velikom platnu! Ovo bizarno vrijeme veliki studiji kao što su Dizni (Disney) ili HBO, koriste upravo da, na neki način, vrate Edisonovu ideju u moderno doba filma. Uz pomoć striming servisa, a primorani trenutnom situacijom u svijetu, ova dva velika studija, ali i mnogi drugi, čine ono što je do sada djelovalo neisplativo i neprofitabilno, a to je da filmove ili prvo objavljuju na svojim platformama (u ovom slučaju Disney+ i HBO Max), ili ih, zajedno sa striming servisima, simultano daju u ograničenim dostupnim sjedištima bioskopa. Ova, nova pojava u svijetu filma, gdje holivudski giganti dozvoljavaju drugačiji vid gledanja i zarade, omogućuje razne nove alate rediteljima i filmskim stvaraocima. Za početak, ovim potezom smanjuju ograničenja kao što je, broj dnevnih ili noćnih prikazivanja jednog filma koji bi bili profitabilni za studio. Tako nova Liga pravde Zeka Snajdera (Zack Snyder’s Justice League) koja je vidjela svjetla monitora i televizora prije nekoliko dana, ne pati od takvih ograničenja, nego ona zaista predstavlja potpunu slobodu reditelja da iskaže svoju viziju. Tako ovaj film traje četiri sata, gdje je njegov ekvivalent Avengers: Endgame, Marvelov mega blokbaster, ozbiljno pomjerao pravila sa svojih 180 minuta.

Ono što je nama za ovaj pregled važno je da se takvim, gorenavedenim odlukama holivudskih studija, dodatno smanjuje jaz između visokobudžetnog i autorskog filma, što će u narednim godinama, ako nepredvidljivost vječito izmjenjujućeg stanja u svijetu filma tokom pandemije ne odluči drugačije, zaista učiniti trku za Oskarom, ali i drugim filmskim priznanjima zanimljivijom i pravičnijom. Naravno, nasuprot ove hipoteze stoji bezbroj malih, politički korektnih pravila koje Holivud sada već mora ispoštovati da bi zadovoljio javno mnjenje. Pa tako, dobar, solidan film kao što je Minari reditelja Li Isaka Čunga (Lee Isaac Chung) i obećavajuće i konstantno osvježavajuće produkcijske kuće A24, sada zauzima prošlogodišnje mjesto Parazita kao novi korejski miljenik među nominacijama za najbolji film, dok Stiven Jun (Steven Yeun) sa svojom svedenom glumom, ovom filmu daje još jednu nominaciju – za najboljeg glumca u glavnoj ulozi. Ali to nije sve, jedan film kao što je Minari, koji bi u prethodnim godinama bio iznenađenje među velikanima filma, što su Oskari i predstavljali, ove godine dobio je čak šest nominacija za ovu nagradu! Prisjetimo se da je na 41. Oskarima, davne 1969. godine, između ostalog, Rozmerina beba (Rosemary’s baby) velikog Polanskog (Roman Polanski) ili Šafnerov (Franklin J. Schaffner) Planet majmuna (Planet of the apes) dobio po dvije nominacije dok je Kjubrikovo (Stanley Kubrick) remek-djelo 2001: Odiseja u svemiru (2001: A space odissey) dobila čak četiri nominacije, od čega je svaki od ovih filmova osvojio samo po jednog Oskara. Isto tako, veoma dobar film Zvuk metala (Sound of metal) osvaja takođe šest nominacija. Ali ovaj trend se ponavlja među skoro svim filmovima nominovanim za najbolji film godine.Minari, Sound of metal, Nomadland, Judas and the black messiah, pa čak i odlični Otac (The father), jednaki su po tome što svi imaju po šest nominacija za ovu nagradu. Pa čak i smiješno ispodprosječni debitantski pokušaj mlade Emerald Fenel (Emerald Fennell), Promising young woman dobija čak pet nominacija! Jedini film koji se izdvaja u gomili po broju nominacija, a nikako po kvaliteti jeste, nošen uvijek genijalnom glumom Geri Oldmena (Garry Oldman), Mank, film kome Holivud mora dati deset nominacija, jer se bavi slavnom prošlošću ove umjetnosti holivudskog kroja. Samo se moramo prisjetiti da je u ovim počecima filma 1941. godine, Građanin Kejn (Citizen Cane) dobio nevjerovatnih devet nominacija kao anomalija u tadašnjem filmskom svijetu, dok film koji se bavi, ne Orsonom Velsom (Orson Welles), zauvijek zabilježenom u istoriji kao genijem koliko režije toliko i glume, nego scenaristom Hermanom Mankom (Hermanom J. Mankiewicz) dobija jednu nominaciju više. U bilo kojoj drugoj godini, dakako, Oldmen bi bio u ustima filmofila, ogorčenih što njihov miljenik i ove godine nije ili radosnih što, napokon, po treći put u istoriji jeste dobio nominaciju za prestižnu nagradu Oskar koju on, svojim nevjerovatnim transformacijama, i te kako zaslužuje! Ove bizarne godine, biografski film o scenaristi jednog od najbitnijih filmova u istoriji ima nominaciju više nego original!

S obzirom na to da Akademija svakih nekoliko godina povećava broj nagrada i nagrađenih, bio bi preobiman posao pomenuti svaku kategoriju. Zato ćemo preći najbitnije.

Krenuvši od nominacije za najbolji film, gorepomenuti Minari, pored smiješno velikog broja nominacija, zaista ima svoje mjesto među oskarima. Estetski, koristeći gotovo pastelne boje, spore pokrete kamere i sa uvijek sjajnom glumom Stivena Juna (Steven Yeun), režiser Li Isak Čung (Lee Isac Chung) kompletira svoj, pomalo monoton scenario u film kakav prija modernom američkom gledaocu koji traži pored svojih domaćih „art“ filmova, kako ih oni nazivaju, nešto egzorično i drugačije. Uz njega, Nomadland prati trend koji se pojavljuje u dvijehiljadedesetima, gdje viđamo upravo produkcije kao što su A24 koji nude po jedan ili dva alternativna i moderna filma koji definitivno zasluže po jednu nominaciju, ali često im pobjedu oduzme, ipak, studio koji jasno i precizno utemeljen junakov put implementira u filmski narativ i time, ipak, osvaja glasove većine. Minari i Nomadland su filmovi poput ranije viđenih: Eight Grade, The Florida Project, The Farewell, Lady Bird, Moonlight, ili odlični Beautiful boy Feliksa van Groningena (Felix van Groningen). Nomadland je, po mnogočemu, sličan Minariju. Ponovo sveden kolirit, sa ne baš velikim naglaskom na klasični herojski zaplet, ovakve filmove amerikanci nazivaju „a slice of life“ (isječak iz života), i definitivno pripadaju tom modernom talasu filmova kakve alternativne holivudske produkcijske kuće u posljednjih desetak godina sve više proizvode. Filmovi kao Mank su odličan omaž nekom drugom dobu, pa možemo reći da i on pronalazi svoje mjesto u ovoj velikoj oskudici. Svojim crno bijelim stilom i Oldmanovom glumom koja na momente (kao i mnogo puta u njegovoj karijeri) podsjeća na burlesku, ali i čitavu lepezu drugih interesantnih glumačkih izraza, ističe se među nominovanima u ovoj kategoriji. Već pomenuti Zvuk metala, interesantni Judas and the black messiah, Netfliksov (Netflix) kandidat za najbolji film godine The trial of the Chicago 7, kao i Otac, filmovi su kakve smo navikli da viđamo na dodjeli Oskara. Zvuk metala, tragedija o bubnjaru koji gubi sluh, piše sama sebe. Krotka i precizna režija ovu priču pripovjeda pitko, jednostavno i koristi same likove i ambijent u kojem se priča odvija da estetski i zvučno film učini unikatnim među ostalim nonimovanim. Judas and the black messiah je istinita priča o Crnim panterima i događajima koji su se dešavali u Čikagu kasnih šezdesetih godina prošlog vijeka. To nije jedini film koji se bavi ovom temom. The trial of the Chicago 7 baca pogled na širu sliku tih događaja, kulminacijom u sudnici, ali oba filma su sasvim korektno i školski režirani, snimljeni i montirani, a i jedan i drugi film gluma podiže na jedan viši nivo. Sa osnovnom razlikom u tonalitetu, gdje je The trial of the Chicago 7 film sa komičnim rasterećenjem među scenama tenzije i napetosti, dok „Juda i crni mesija“ ipak atmosferu prizemljuju i pokazuju nam okrutnu realnost koja kod gledaoca treba da postigne napetost tokom kompletnog trajanja filma, sa kulminacijom u velikom finalu, kako i odlikuje ovakvom filmu. Jedan film kao što je Otac, među ostalim nominovanim filmovima za nagradu najbolji film, izdvaja se na obrnut način – time što je on ono na šta su filmofili koji prate Oskare, godinama mogli da naviknu. Otac predstavlja one velike filmove kakve smo naučili da očekujemo na oskarima. Čvrste i emotivne narative odigrane i više nego zadovoljavajuće. Uopšteno, filmove kojima ne možemo naći previše mana i čija nagrada, kako i spada, ovisi o senzibilitetu same priče koju smo iskusili gledajući film. Zato je Otac definitivni favorit u gotovo svakoj kategoriji, pa i ovoj.

Sva ova ostvarenja nominovana za film godine, ipak su nekako pronašli svoje zaslužno mjesto. Čvrsti favoriti kao što su Otac i Mank, indi favoriti (indie darlings kako to mediji kažu) Minari i Nomadland, pa i filmovi koji se bave obaveznom temom rasne jednakosti Judas and the black messiah, i kao što je gore pomenuto, Minari koji zauzima novo, azijsko mjesto među oskarovcima, iako ne na nivou Bong Džon Hoa (Bong Joon Ho) i njegovog Parazita (pitanje je hoće li ova pozicija postojati u narednih godinu ili dvije). Jedini film koji svoje mjesto nezasluženo dobija je Djevojka koja obećava. Ovaj nespretni i osrednji pokušaj zauzimanja mjesta feminističkog i zaista bitnog odogovora na problem kojim se bavi, svojom izvedbom stvara više od jednog problema. Navikli smo da filmovi, na koje aludira rediteljka Emerald, budu zabavni B horori, slešeri ili čak horor komedije. Filmovi kao što su Hard candy (voljeni, niskobudžetni film osvete), Last house on the left (Ves Krejvenov legendarni debitant), I spit on your grave, kao i mnoštvo drugih kopija, imitacija i prekoreta na već jasno uspostavljen podžanr bili bi jedan od smjerova u kojem je ovaj višestruko nominovani film mogao da krene. Drugi bi bio tarantinovski omaž na navedene filmove kao što je Kill Bill ili možda tragičan Fon Trirov (Lars von Trier) Dogville. Možda u famoznom skandinavsko-trilerskom ruhu Djevojke sa zmajevom tetovažom (The girl with the dragon tattoo), odličnog korejskog, takođe trilera I saw the devil, ili Almodovarovog (Pedro Almodóvar) izleta u jezivo, Koža u kojoj živim (The skin I live in). Ali rediteljka Emerald, neodlučno gazi u sve bare odjednom, pa tako film postaje muljav i isprazan, a loše napisani komični elementi postaju parodija izuzetno ozbiljnog problema. Time ovaj film više podsjeća na bolju verziju očajne Netfliksove serije „13 razloga zašto“ (13 reasons why), koja je kroz godine već dobila mnoštvo negativnih kritika sličnih kao što ih, zaslužno ali u mnogo manjem broju, dobija i ovaj film. Zanimljiv kraj pada u vodu zbog izuzetno amaterske i pomalo, nenamjerno, komično loše glume sporednih glumaca, koji, takvom glumom, glavnu glumicu, konstantno solidnu Keri Muligan (Carey Mulligan) podižu na iluziju jednog višeg nivoa zbog kojeg dobija svoju nominaciju. Shodno tome, njen konkurent u kategoriji najbolje glumice u glavnoj ulozi Vanesa Kirbi (Vanessa Kirby) kao i film u kojem se pojavljuje Pieces of a Woman jasno ukazuju na film koji je trebao zauzeti mjesto Djevojke koja obećava. Ovaj, sada već (nakon desetak godina) izlizani holivudov štimung koji je Nikolas Vinding Refn (Nicholas Winding Refn) svojim remek-djelom Drive postavio, iz godine u godinu gubi smisao. Ponovo vraćena estetika osamdesetih u dvijehiljadedesete, gubi svoj svjež i novi miris koji je Drive 2011. godine donio, i umjesto toga zbog svoje nevjerovatne popularnosti prelazi u kič i šund koji koriste svi od filmske do muzičke industrije.

Emerald Fenel osvaja nominaciju za najbolju režiju uz još četiri kandidata,  što je interesantno pored tolikog broja filmova nominovanih za onaj najbolji koji je prethodna godina mogla da ponudi. Na toj listi se nalaze Druk ili Another round Tomasa Vinterberga, osvježavajuće iznenađenje na ovoj listi, već pomenuti Mank koji se režijom Dejvida Finčera, zapravo, najviše i izdvaja, Minari Li Isaka Čunga i Nomadland rediteljice Kloe Žao (Chloé Zhao). Dosta zbunjujuć i oskudan odabir filmova kada uzmemo u obzir sjajnu režiju u filmovima nominovanim u drugim kategorijama. Da li to znači da Judas and the black messiah, Otac i Zvuk metala nisu oduševili svojom režijom, dok, ništa impresivniji Minari, Nomadland, i Promising young woman jesu? Zasigurno, favoriti su Mank i Another round koji se, svaki na svoj način izdvajaju u ovoj šačici nominacija za najbolju režiju. Mank svojom očigledno drugačijom estetikom, a Another round kao evropski film na listi.

Glumac i glumica u sporednoj ulozi, ove godine su dvije najinteresantnije kategorije u kojima možemo da vidimo lepezu različitih, interesantnih i moćnih performansa koji su znatno doprinijeli kvaliteti nominovanih filmova. The trial of the Chicago 7, pronalazi svoje mjesto u obje kategorije, odveć dugo zasluženom nominacijom za najboljeg glumca u sporednoj ulozi Sašu Barona Koena (Sacha Baron Cohen). A Koenova kreacija, Borat i njegov nastavak (čiji ćemo puni naziv ipak napisati) Borat subsequent moviefilm: Delivery of prodigious bribe to American regime for make benefit once glorious naton of Kazakhstan, otvara nam oči ka mladoj bugarskoj glumici Mariji Bakalovoj (Maria Bakalova) koja briljira kao Boratova kćerka i definitivno zaslužuje svoju nominaciju za najbolju glumicu u sporednoj ulozi. Zatim slijedi već spominjani Judas and the black messiah koji dobija čak dvije nominacije u kategoriji za glumca u sporednoj ulozi, što je takođe malo konfuzno jer su oba glumca u glavnim ulogama. A to su LaKit Stanfild (LaKeith Stanfield) kao titularni Juda i fenomenalni, napokon kvalitetno iskorišteni Daniel Kaluja (Daniel Kaluuya) koji pomalo podsjeća na mladog Vitekera (Forest Whitaker). Ovog mladog glumca smo ranije mogli vidjeti kako se ističe odlično odglumljenim monologom u drugoj epizodi „Crnog ogledala“ (Black mirror), pa onda kasnije u ne tako zahtjevnoj ulozi kao ovoj crnog mesije, kod Džordana Pilija (Jordan Peele) u filmu Get out. Među glumcima se tu priča završava sa još dvije nominacije: Pol Rejsi (Paul Raci) u svojoj gotovo zanemarivoj ulozi u Zvuku metala i Lesli Odom Mlađi (Leslie Odom Jr.) u ovogodišnjem favoritu na internet protalima One night in Miami…
Nominacije za najbolju glumicu u sporednoj ulozi, s druge strane, veoma su raznolike. Uz već pomenutu Mariu Bakalovu, tu se nalaze i klasična Glen Kloz (Glenn Close) u zabavnom Hillbilly Elegy, Olivija Kolman (Olivia Colman) sa svojim odličnim performansom u Ocu, Amanda Sejfrid (Amanda Seyfried) u filmu Mank i Ju-Džung Jon (Yuh-Jung Youn) kao simpatična i pamtljiva bakica u filmu Minari. U ove dvije kategorije moramo da izdvojimo Mariu Bakalovu i Daniela Kaluju kao izuzetne mlade nade filma koji svakom novom ulogu pokazuju da definitivno zaslužuju svoje mjesto među velikanima.

Ma Rainey’s black bottom, posljednji film tragično preminulog i kulturološki veoma važnog (nakon igranja „prvog ikada crnog superheroja“ Crnog pantera), Čedvika Bosemana (Chadwick Boseman), sa uvijek kvalitetnom glumom nominovane Vajole Dejvis (Viola Davis), čini se, favorit je da osvoji Oskara za najbolju glumicu u glavnoj ulozi. Već pomenuta Vanesa Kirbi (Vanessa Kirby) iz filma Pieces of a woman potpuno je zasjenila Keri Muligan (Carey Mulligan), čija se ,obično odlična gluma, sada ničim naročito ne ističe. Uvijek genijalna Francis Mekdormand (Frances McDormand) u proteklim godinama zaslužila je mnoštvo nominacija i dva oskara za svoje izuzetne performanse u Fargu (1996.) i nedavnog Three Billboards outside Ebbing, Missouri (2017.), ali ove godine svoju nominaciju dobija upravo zbog već raspravljanog manjka filmova koji je uzrokovala svjetska pandemija. Tako njena potpuno svedena gluma u filmu Nomadland stoji na klimavim nogama među ostalim kandidatima. Takođe je tu i Andra Dej (Andra Day) koja je igrala titularnu Bili Holidej u filmu The United States vs. Billie Holiday.

Trka za najboljeg glumca u glavnoj ulozi potpuno je nepredvidiva. Velikani kao što su Geri Oldmen i Entoni Hopkins (Anthony Hopkins) koji (naročito u Hopkinsovom slučaju) iznova i iznova pronalaze načine da se nađu u trci za najboljeg izazvani su mlađom generacijom među kojima je junak iz Zvuka metala Riz Ahmed (Riz Ahmed) i MinarijevStiven Jun (Steven Youn). Riz Ahmed nas uvijek može iznenaditi, a Entoni Hopkins može, kao tačka na i jedne legendarne karijere, biti nagrađen, vjerovatno posljednjom nagradom Oskar u svom životu. Geri Oldmen uvijek igra ulogu tamnog konja (dark horse) kako to kažu amerikanci. Naravno da jedan takav posvećen, poznat i nevjerovatno talentovan glumac kao Oldmen u očima žirija može da zasluži ovu nagradu. Ali ne smijemo zaboraviti gore pomenutog Čedvika Bozmana koji vrlo lako može postati dežavu  Hita Ledžera (Heath Ledger) iz 2009. godine koji je posthumno dobio nagradu Oskar za glumca u sporednoj ulozi za svoju interpretaciju Džokera. Čedvik predstavlja prvog ikada (mejnstrim) crnog superheroja i uticaj ove uloge može se vidjeti svakodnevno. U modernoj crnačkoj kulturi, on predstavlja nešto više od samog glumca ili superheroja. On predstavlja ikonu, a njegova smrt, sudbonosno je takav utisak samo pojačala. Tako da kostim Tčale (T’Challa) – Crnog pantera sada možemo vidjeti kao dezen na dresovima raznih sportista crne rase, ili na ogromnim muralima širom Amerike. Zato uopšte ne bi bilo iznenađujuće da baš on osvoji nagradu u ovoj kategoriji za svoju ulogu Livija (Leeve) u filmu Ma Rainey’s black bottom.

Nominacija odličnog dizajna zvuka nikako ne manjka. Mank i Zvuk metala u sound kategoriji, ponovo Mank, Da 5 bloods i Minari u originalnoj muzici za film, ali u obje kategorije, definitivni pobjednik je, Duša (Soul)! Kako je Holivud trpio uslijed novonastale situacije u svijetu, tri kategorije se ističu odličnim filmovima. To su animirani, dokumentarni i internacionalni film. U animiranom filmu, naravno ima odličnih ostavarenja kao što je Wolfwalkers i Soul, ali tu se pojavljuju i drugi A shaun the sheep movie: Farmageddon, Over the moon i Diznijev Onward, koji se od ova tri izdvaja. Nesumnjivo, Soul kao, vjerovatno, najbolji film 2020. godine, osvojiće i ovo priznanje.

Dokumentarni film vidio je mnoštvo opravdanih nominacija. Collective je rumunski kandidat za najbolji strani (internacionalni) film, ali je dovoljno dobar da zasluži i drugu nominaciju – među dokumentarcima. Aleksandar Nanau (Alexander Nanau) priču o prevari vezanoj za zdravstveno osiguranje, tako vješto režira da ovo dokumentarno ostvarenje ponekad liči na igrano. Čileanski Mole agent, i Netfliksov Crip camp zaslužuju punu pažnju dok Time, priča o ženi koja dokumentuje borbu za smanjenje zaslužene kazne svoga muža Roba u trajanju od 60 godina, nakon oružane pljačke banke izgleda zalutalo među ovim odličnim filmovima. Time je nepotpun, nedorečen i nadasve besmislen film jedne poražene žene koja je sa svojim mužem učestvovala u oružanoj pljački, pa je drakonski anglo-saksonski zakoni američkog suda sada, nakon više od dvadeset godina borbe pretvaraju u neku vrstu protagoniste-negativca svog vlastitog filma. Naravno, film dobija potpuno drugi ton kada znamo da je riječ o ljudima crne rase, pa tako dobija na popularnosti, kao da je riječ o nepravedno ubijenom Džordžu Flojdu (George Floyd), ili bezbroj drugih ljudi oštećenih zakonom ove države. Naravno, u ovom filmu je riječ o dvoje pljačkaša banki koji su svoju kaznu zasluženo dobili, pa tako sama premisa filma pada u vodu. Možda skriveni biser među ovim filmovima, netfliksov je My octopus teacher. Nevjerovatna saga o životu i unikatnom, rijetko viđenom odnosu reditelja i hobotnice u Južnoj Africi. Ovaj nevjerovatni film je, ne samo najjači kandidat za pobjednika u ovoj kategoriji, nego je vjerovatno jedan od najboljih filmova koji su se našli na listi nominovanih kandidata uopšteno.

Konačno, internacionalni film od 95 kandidata, svodi svoju listu na samo pet. Quo vadis, Aida?bosanskohercegovački je kandidat za nagradu Oskar, koji, osim nekoliko loših, ali politički korektnih izbora glumaca, zaista kvalitetno i objektivno priča tragičnu priču o Srebrenici i ženi po imenu Aida, prevodiocu za UN. Među ostalim kandidatima nalazi se, pomalo kontraverzni film iz Hong Konga Better days, koji recezenti širom svijeta osuđuju kao plagijat romana japanskog autora Keigo Higashina. Uprkos tome, Better days odličan je nastavak dugogodišnje tradicije kvalitetnih Hong Kong filmova. Već pomenuti Collective i The man who sold his skin iz Tunisa, takođe su veoma jaki kandidati i čine ovu postavu filmova mnogo boljom nego onu u kategoriji za najbolji film. Što i ima smisla jer, kao što su animatori mogli da rade od kuće ili dokumentaristi samostalno, tako su i internacionalni filmovi imali manje ograničenja nego Holivud, uslijed raznih i različitih epidemioloških mjera koje su u različitim vremenima stupile na snagu. Ali najveću prijetnju domaćem kandidatu predstavlja danski film Druk (Another round) iskusnog reditelja Tomasa Vinterberga koji je već ostavio svoj trag filmom Lov (The hunt) iz 2012. godine. Druk je, takođe, nominovan za najbolju režiju što ozbiljno podiže šanse ovoga filma da osvoji Oskara za najbolji strani film jer se u trci za ovu nagradu našao sa još četiri filma iz kategorije najbolji film: Nomadland, Promising young woman, Minari i Mank, gdje, iako mnogo kvalitetniji, ponovo zbog političke korektnosti i javnog mnjenja, ovaj film nema mnogo šanse.

Sada kada se svijet već navikao na ne-tako-novonastalu situaciju, i velikani koji su bili zakazani za prošlu ali i ovu godinu, zajedno stupaju na scenu do 94. dodjele Oskara, možemo da svjedočimo najbizarnijoj dodjeli nagrada u skorijem vremenu. Uprkos otežanoj situaciji, i sa smiješnim brojem nominacija po filmu, akademija je uspjela i ove godine da pronađe potpunu listu (djelom) dobrih filmova koji upravo predstavljaju godinu u kojoj su nastajali ili izlazili. Ova 93. dodjela Oskara predstavlja interesantnu i suptilnu prekretnicu u svijetu filmske umjetnosti i funkcionisanja Holivuda uopšte. Kakve će nam, kraj ovog „pandemijskog perioda Holivuda“, preokrete i iznenađenja donijeti, pogledaćemo u nedjelju, 25. aprila ove godine na 93. dodjeli Oskara!

Share Post